Gedichten

in Parijs viel een man van het trottoir
en stierf in negen hele uren
levend in de goot
langs hem liepen mensen opgewekt voorbij
tot een clochard hem meldde
op een paar minuten van zijn dood

te sterven aan desinteresse
aan gemak om over alles heen te kijken
aan de kou die naar je botten trekt
omdat het klimaat al langer kil is
omdat de warme stem al langer stil is

en als er al gesproken wordt
we vooral maar horen willen
wat de eigen stem ons zegt
ontwaakt! wordt er geroepen
maar niemand wordt gewekt
ontwaakt wordt er gezegd
tegen de spiegel van de eigenliefde
tegen de spiegel die alleen
jouw eigen beeld wil vormen

vandaag maakte ik het mee
hoe jij binnenkwam
en iedereen viel stil
te stil
toch kwam jij in die stilte
binnen
bij mij
en iedereen
zoals jij binnenkwam
en weer ging

jij maakte het
wat een leven!

je hebt nog een afspraak, een afspraak met mij
morgen dacht ik, ja morgen, vandaag even niet
je hebt nog een afspraak, dus wees maar op tijd

zet je mooiste lach op, die lach die ik ken
laat jij je maar horen, zodat ik weet dat jij komt
morgen die afspraak, die afspraak met mij

druk jij je voeten, weer luid op de grond
op weg naar de afspraak, van morgen met mij
neem iedere ruimte, de ruimte die jouw is
mee naar de afspraak, morgen met mij

plof op de bank neer en waai jij je lijf maar
dans jij je armen en benen weer lekker breeduit
vergeet niet die afspraak, die afspraak morgen met mij

er is dus geen reden,
geen enkele reden, geen reden voor mij
om niet te verschijnen, morgen die afspraak en jij bent erbij

geen dokter, geen tandarts
geen kapper nee niets
komt er tussen die afspraak,
jij en die afspraak, morgen met mij

de tijd heb ik vaststaan, in agenda van mij
het begin dan, geen einde
in afspraak, geen einde voor mij

dus wees op die afspraak, die afspraak met mij

en weet zelfs overlijden, jouw overlijden:
die accepteer ik dus niet
voor die afspraak van morgen, die afspraak met mij

die afspraak van morgen,
kom wees er voor mij

mocht het bloed ooit kruipen waar het niet gaan moet

uit een ader slippen, zachtjes lekken in mijn hoofd

richting denkvermogen trekken en gaten in geheugen slaan

in onstuitbaar trage stromen tergend langzaam druk opvoerend

eindeloos het wachten tussen wegglijden en weer opstaan

laat me liggen voor heel even in de armen van degene die zin in leven geeft

Vroeger voelden de dikke muren
van deze kerk vertrouwd
in het vaste ritme van de week.
Pepermunt, een houten kont, de veel te lange preek
voor een jongen van mijn leeftijd.

Gedachten dwaalden dan telkens
langs mijn voeten naar beneden,
naar de resten van het Groot Romeinse Rijk.
Dwaalden naar de goden die hier aanbeden werden
nog voordat Werenfridus er zijn eerste stappen zette.

Dwaalden naar de in elkaar vervlochten heiligdommen
van Romeinen en Bataven,
op de plek waar dit gebouw eeuwen later pas is opgericht.
Naar de muren van de tempels die zijn opgediept
vanonder de ooit aan puin geschoten toren.

Kerken zie ik nu alleen nog maar
van binnen, als toeristisch tijdverdrijf.
Toch galmen door die toren als ik hem vanuit de verte zie
de woorden in mijn hoofd: keer toch terug
en weet je toekomst weer te plaatsen.

(Informatie over de kerk.
inzending voor DE LAAGLANDSE ARCHEOLOGIE-POËZIEPRIJS. Geen prijs 🙂 )