Gedichten

Iedereen weet dat het iemand is
die al scannend boodschappen doet
en altijd weer de steekproef krijgt
om zo een systeem te controleren

Iedereen weet dat het iemand is
die zijn hamburger bij een zuil bestelt
en zijn order nooit gereed ziet staan
om zo een betaling uit te testen

Iedereen weet dat het iemand is
die het klepje telkens iets verschuift
van de schijnwerper naar de maan
om zo opnieuw kwartier te maken

Iedereen weet dat het iemand is
die ’s nachts zijn bed uitgaat
en de aarde steeds een zetje geeft
om zo het draaien door te zetten

Iedereen weet dat het iemand is
die mijzelf in hem verstopt heeft
en die ik graag nog eens ontmoet
om zo iemand eindelijk te snappen

Kleden liggen uitgespreid
langs wat straten, op wat pleinen.
Uitgewaaierd over lijken, lege levens
waar geen cent voor wordt gegeven

Aangeschoten zwermen troepen,
net volwassen, nu al dronken
van hun macht of machteloze mensen moe.
Resten, rommel, stukken wanhoop.

Onze vrijheid toont zich op een kleed
waar het waardeloze waarde krijgt.
Onderdrukking houdt een leven weg,
dat in toekomst nog wordt afgerekend.

bovenaan de brug en kabbelend water
beneden warm en vriendelijk
de levende rivier

rustig stroomt de toekomst
om in weg te drijven
veilig ruisend over eindeloze diepte

enkel water om de val te breken
kom maar fluisterend en
wees niet bang want zelfs

het zonlicht schijnt je toe
en ik die spring verlang
mezelf te zijn het hoofd naar voren

los! schreeuw ik als vingertoppen
oppervlakte raken
tot die navelstreng als elastiek

gewichtloos blijf ik even hangen
angst zit niet in springen meer
in twijfel wanneer zelf eens los te laten

Er schuilt een kind in mij
Bang is hij en klein en zo verdrietig
Hij jengelt dwars door mijn negeren heen
Vertrap ik hem, keert hij weer terug
Ik drijf hem steevast in zijn hoek
Die stomme, domme, kleine jankerd
Bange sukkel, aandachtstrekker

Er schuilt een huilend kind in mij
Onhoorbaar luid, zo luid
En huilt maar door onafgebroken
Hoe doof ik me ook houd van binnenuit
Dit huilen jarenlang al meegekregen
Komt nergens in mijn ogen uit
Laat mijn mondhoek niet meer trillen

Er schuilt een kwetsbaar kind in mij
Dat juist voor mij niet weg wil vluchten
Zit hij wankel in een hoekje nietig
Wachtend om zijn hart te luchten
Hoe kleiner ik hem houd
Hoe groter hij zich toont
Een kind dat enkel schuilen wil

Er schuilt als mij een kind in mij
Bang is hij en klein, maakt mij verdrietig
Ik zou hem toch eens moeten zoeken
Ik zou hem toch eens troosten moeten
Ik zou hem eindelijk eens moeten tonen
Als mij en hij zou mij, mij ook
Maar bang ben ik en klein en te verdrietig

niet knarsend of piepend
zelfs niet met een knal
gewoon afslaan en stilstaan
geen sleutel meer
en alles gaat voorbij

waarom wachten op de hulpdienst
als je van de kaart af bent
waarom terugkijken om te zien
hoe je jong nog van het pad afraakte
toen je koos om niet meer
voor jezelf door te kunnen gaan

waarom steeds de gordels om
waarom steeds die banden strak
waarom telkens weer verstikken

waarom blijven hangen kennelijk bevalt