soms denk je teveel
zegt ze terwijl we de hemel
inkijken naar de wolken
klaar voor gedonder
ik zwijg en tuur en weet
een gebaar te maken
zonder iets te zeggen
nestel ik me tegen haar aan
de eerste druppel valt
en verdampt denk ik
nu al beetje bij beetje
tot hij uiteenspat op aarde
zo blijf ik in jouw armen
vallen en in jouw licht
verdampen hopend
nooit de grond te raken
Zodra de eerste zonnestraal verschijnt,
sta je langzaam op en gaat je wassen.
Ik zie je als je door de deur verdwijnt
en hoor de liefde in jouw zachte passen.
Ik rek me uit, verplaats me naar jouw plek;
een warm gebied dat achter is gebleven.
Ik voel je kussen kussen in mijn nek,
het dekbed liefjes strelend om mij geven.
Zo sta je elke ochtend op en blijft
de indruk, die me telkens weet te warmen.
Het is jouw liefde die mijn angst verdrijft,
mocht ik sterven, dan toch in jouw armen.
Dan schrik ik, denkend aan ons samen, oud,
want ooit die plek en wij: voor altijd koud.
Je had bij het klimrek kind moeten zijn
Je fiets op de standaard
Je had met je hoofd naar de zon
Je blik op de toekomst
Je had nog zoveel en nog zoveel dagen
Je had waardig en oud moeten gaan
Je verjaardagen vieren
Je had nu je weg bent
Je stem moeten horen
Je had al die aandacht enkel aan jou
Je had een mening rond jou niet gehoeven
Je einde zo bruut dat spreekt voor zichzelf
Je had eeuwig gehoord mogen worden
Je herinnering niet in haten verdrukt
Je had recht op die aandacht enkel voor jou
Je had hier voor even ons zwijgen verdiend:
Er is een jongetje vermoord
Ik zou wel kunnen schrijven dat mijn hart
veel fijner bonst in het ritme van jouw slagen.
Dat de lucht bij jou veel ruimer voelt
en dat je ruikt naar lentedagen.
Niet zoals een spray, maar meer verfijnd:
De dennennaalden die hun tak verlaten,
zwevend haast, omdat jij de tijd vertraagt
terwijl zij zich warmen aan jouw ademwolken.
Ik zou wel kunnen schrijven dat jouw lach
een storm in gang zet, die grijpt en smijt
met eindeloze kussen wervelend
om ons heen, maar ja, ik mijd het
schrijven voor wie niet van dichten houdt,
zoals jij. En toch, toch houd jij van mij.
Zelfs als ik de juiste woorden niet meer vind
om zachtjes zeggend bij je neer te leggen.
Als je altijd in je hoofd huist
en je hoofd wel, maar jijzelf
niet naar buiten durft te treden.
Als je weet hoe het lachen werkt.
Welke spieren aan te spannen,
welke woorden je kunt kiezen.
Als het gevoel wild stuiterend
geen uitweg vindt en het restje
vertrouwen verder nog verkruimelt.
Als je in gezelschap alle knoppen
weet te vinden, die je toegankelijk
maken, maar geen luikje openzet.
Als ze vragen wie je vrienden zijn,
je alleen je geliefde op kunt noemen
en verder twijfelt hoe een vriend te zijn.
Als je weet dat jij in zinnen veel
zeggenschap kunt leggen,
maar nog steeds geen uiting vindt.
Als je zoekt, maar eigenlijk
jezelf niet laat vinden.