JOHAN HADEKE schrijver

Gedichten

  • Dwaalgast

    Dit zijn de feiten
    zoals ik ze zal onthouden:
    één kik slechts, de navelstreng
    geknipt door mij.
    Met vingertoppen hart masseren
    in het rustig ritme van de vroedvrouw.
    Het zacht gesis van zuurstof,
    het noemen van je naam
    en het ingehouden huilen
    van je moeder.

    Hoe jij toen al met ons een stukje stierf.

    We staan gelukkig nog in leven
    waar het bos wat koelte geeft.
    Het ven verbergt zijn diepte
    terwijl de rolstoel in de modder stokt.
    De bomen ruisen en ik zucht —
    morgen zal je jarig zijn, mijn rug
    vormt zich naar de dikke takken.
    Een grap van jou waarop
    we samen lachen. Je hoofd schudt,
    je lijf deint met je ledematen mee.
    We staan hier samen,
    nooit eens op dezelfde plek.

    Ik ruik de bodem na de regen,
    terwijl jij je ogen sluit
    voor het veel te felle licht.
    Zomaar uit het niets jouw lachen.

    Hoe ik in dit ruisen meedraai
    en jij me steeds weer weet te vinden

    in het sterven van ons leven.

    Dit gedicht kreeg een eervolle vermelding van Meander Magazine bij de Rob de Vos prijs 2025. Het gedicht met juryrapport is hier te lezen.

  • Goede reis

    Op 29 oktober 2025 overleed Heleen van Tilburg. Een markant en enthousiast mens. Een duizendpoot die ondanks (forse) fysieke uitdagingen het leven omarmde. Als fotograaf maakte ze vervreemdende, abstracte beelden, vol verhalen. Samen maakten we de expositie ‘Door de barsten siert het leven’. Het gedicht ‘Onthullen’ was daar onderdeel van en gaf de expositie zijn naam.

    Als reactie op haar expositie ‘Ode aan het leven’ schreef ik een gedicht bij een foto van haar.

  • Ongewoonlijk

    Wat zal ik schrijven deze ongewone dag.
    De zon schijnt, de roos gesnoeid,
    de blauwe regen op het dak gegroeid.
    Wat zal ik schrijven deze ongewone dag?

    Wat moest ik zeggen toen ik je vanmorgen zag?
    Je lag daar, lichaam uitgestrekt
    op de bank, door mijn snurken vroeg gewekt.
    Wat moest ik zeggen toen ik je vanmorgen zag?

    Wat zal ik horen, als je strakjes binnenkomt?
    De tandarts, waarvoor jij zeer gespannen
    je telkens moet vermannen.
    Wat zal ik horen, als je strakjes binnenkomt?

    Wat zal ik voelen als je mij dan lachend zoent?
    Je ogen, zachtjes zoekend naar de mijne
    en ik die daarin zal verdwijnen.
    Wat zal ik voelen als je mij dan lachend zoent?

    Ik zal je schrijven: Lief,
    zal ik je schrijven.
    Ik zal je zeggen: Lief,
    zal ik je zeggen.
    Ik zal je horen: Lief.
    Ik zal je voelen

    en blijf je zien.
    Al dertig jaren lang.

  • Retour afzender

    Door de brievenbus waar ik
    voorzichtig op mijn leven terugkijk,
    vliegen de herinneringen retour
    van nieuw naar oud en zo
    verlies ik langzaamaan de man
    die mij uit verleden naar het heden
    heeft gevormd. Ik raak verloren
    in de afstand tot mijn jeugd.

    Zal hij straks mijn naam nog weten,
    zal ik straks nog wezen wie ik was,
    als wij in zijn verhalen stil vervagen,
    als hij bij leven steeds meer
    uit de tijd verglijdt – en ik
    die brievenbus maar niet
    gesloten krijg?

  • 4 mei

    Als in de stilte na de taptoe
    een vogel zingt, de wind
    een plastic zak oppakt
    en door de lucht laat zweven

    Als in de stilte na de taptoe
    het blad blijft ruisen, een kind
    onnodig sterft van honger
    een leger niets wil geven

    Als in de stilte na de taptoe
    ook jij je eigen stem niet vindt
    komt een nieuwe oorlog
    in zwijgen weer tot leven