je hebt je zijden leven
zo vaak uitgelegd gekregen
de naden losgetornd
draden losgetrokken
die je stuk voor stuk hebt
vastgezet aan de wensen
die ik over jou uit mocht spreken
terwijl je nooit je hoofd laat hangen
vergaat een draad of lijkt voor even
mee te geven houvast
denk ik hou vast en haal
ons hopen toch niet open
aan die ene draad alleen
zal deze niet de laatste blijken
je bent al zo vaak bijna doodgegaan
maar kwam nooit aan sterven toe
in elk moment van ademnood of pijn
wenste ik je naar het leven terug
gunde jou ook het op te geven
je wist gelukkig hier te blijven
terwijl het zwaard al opgeheven lijkt
de punt al prikt al kietelt de snede al
op scherp staat om onvoorzien toch
nog toe te slaan en ik mezelf maar
voorhoud dat voor iedereen zijn eigen
laatste slag ook net zo wacht
want bijna niemand weet uiteindelijk
waar wanneer en hoe precies
ik leef op koffie en op zorgen
en op kleine kruimels hoop
soms zo zoet en soms bedorven
soms zo levend soms al dood
ik leef op steeds de dag van morgen
ga voor angsten op de loop
vandaag wordt hier nog niet gestorven
al zijn mijn schoenen zwaar van lood
ik houd voor jou nog steeds verborgen
mijn hoofd en hart zwaar in de knoop
twintig jaar zojuist verworven
lig jij hier en houd je groot
ik leef op koffie en op zorgen
ga voor angsten op de loop
twintig jaar zojuist verworven
alsjeblieft ga nog niet …
het regent en misschien ga jij dood
en het park waar ik alleen
de druppels hoor spatten
op de stof van mijn plu
lijkt net zo verlaten als ik me nu voel
het regent en het weiland
waar ik op uitkijk met twee
dravende hazen die niet lijken
te weten dat jij net twintig
en hoe ik loop te ontwijken
verloren in woorden
op weg naar de kamer
in dat kille gebouw waar
ik jou meer moet vertellen
dan over die rottige regen
als ik roerloos liggen blijf
en even stop met denken
geen aandacht schenk aan
het verglijden van de tijd
liggen donker niets
geen seconde geen minuut
geen uren dagen weken
maan de slinger tot een staken
geen beweging zachtjes stil
en ik die alles vasthoud
in een tijdloos universum
waarmee ik jou dan beter denk
te houden want
als de klok niet tikt
kan niets ons ooit nog raken
het noodlot ons nog tarten
tot ik weer die slagen voel en
even woel en langzaam
in beweging kom
omdat we allebei geboren zijn
met veel te grote harten