verveling hangt op de bank en
staart licht uit het scherm
in zijn eigen duistere hoek
ik met de vaatdoek,
de afwaskwast, de borden,
de glazen, het bestek
kom uit die hoek, kijk ik
help hier eens mee
en zie mezelf daar zitten
de houding
het gemak
de wereld zo ver weg
morgen ga ik opvoeden
vanavond stil genieten
reizend in mijn tijd
gespannen de boog door
in onvaste tweekwartsmaat
onzekere stappen
tonen het begin
en steeds weer die boogbrug
reikhalzend
klankkast en snaren gevoelig
bekers steken in de hoogte
en maar schuiven
maatwisselingen
zwaar van steeds meer noten
rust in stilte
wonderlijk verwonderlijk
reproductie reconstructie
anders werk anders
open koppen
de stok omhoog
nu nog wat vlaggen uit
steeds bekwamer
van het begin
tot het eind
Het gedicht is geïnspireerd op het kunstwerk op de foto. Het is gemaakt door Margarethe Broers en heet Geklonken Eerbetoon. Het is onderdeel van de kunstvaarroute Amersfoort 2013 en vormt een boog naar de muziekschool. Dit gedicht werd door de jury van de schrijfwedstrijd ’t Is een wonder -tevens thema van de kunstvaarroute- met een prijs beloond.
Voor de puzzelaars: Er zit een kleine verwijzing naar Jan van Vlijmen in, componist en eerste directeur van de muziekschool.
Een kort filmpje van het kunstwerk staat hier.
Bibliotheek Eemland heeft het gedicht met een reactie van de kunstenaar geplaatst, daar is ook het winnende verhaal te vinden. Klik hier.
Wie ben jij, vraag ik.
Ik ben de dood, maar wees gerust
ik ben hier niet voor jou.
Waar wacht je op?
Ik wil weer eens een goed gesprek met wat
wij het leven noemen.
Hoe laat zal het leven arriveren?
Ach, wie weet zij is niet zo stipt
niet zo stipt als ik. De kans dat jij
het leven mist is misschien wel
aan de orde.
Jammer, beste dood zo jammer
net nu mijn vriendin aankomt
mis ik straks het leven.
Je vriendin zeg je,
je zie het niet
ach een mens kan zich vergissen.
vandaag pak ik mijn botten bij elkaar
en span mijn huid eens extra aan
niet knellend strak maar rimpelloos
ik houd mijn buik wat in
mijn blik allang vertroebeld dan
treed jij plotseling naar voren
door herinnering geleid
vroeger denk ik vroeger
je geur je stem je huid
je ogen die maar stralen
je handen die mij raken
de bewegingen van ooit
zo dans je in verstilde pas
mij de toekomst in en jij
laat mijn bloed weer stromen
op het ritme van jouw hart
‘Er zit zand aan mijn wielen!’
‘Hou je handen maar op schoot, dan worden ze niet vies’, antwoord ik.
De tuimelwieltjes van de rolstoel zijn ingeklapt, zo trek ik hem achterovergekanteld en achterstevoren over het strand.
‘Zal ik helpen?’ wordt me verschillende keren aangeboden. Er zijn genoeg welwillende mensen mee, die hij kent. Allemaal familie van ons.
Ik sla de hulp af, want als we hem samen langs de vloedlijn trekken kan ik niet goed voelen of de rolstoel omkiept. Daarnaast overvalt me soms de irreële drang om te normaliseren. Gewoon maar een vader die zijn zoon over het strand sleept.
De wielen vormen slingerende gleuven in het zand.
Eén van ons spoort niet, maar ik blijf mijn best doen.
