Toen Albert zeven jaar oud was, had zijn vader de schouderriem van de driepuntsgordel achter zijn rug om geleid, zodat hij alleen met de heupriem op de passagiersstoel zat. De klap op het dashboardkastje had de herinnering aan het ongeluk weggewist en zijn zicht op de wereld voorgoed veranderd. Zijn moeder had hem en zijn vader jaren daarvoor al verlaten.
Albert groeide op met een beperking en zijn vader leefde verder met een schuldgevoel. Op dat schuldgevoel en het litteken bij zijn linkeroog na, leek hij op zijn vader. Ze hadden beide een lichtgetinte huid, donker haar, een gespierd lijf door intensief zwemmen, een gevoeligheid voor verslavingen en een goed stel hersenen.
Albert’s vader had zich lang geleden al weten te ontwikkelen tot chirurg en hield zijn nachtmerries in bedwang met pillen en poedertjes uit de ziekenhuisapotheek. Albert maakte gebruik van zijn al vroeg verworven zelfstandigheid en zijn uiterlijk. Ook wist hij zijn beperking in te zetten om zoveel mogelijk meisjes in zijn bed te krijgen. Toen hij negentien jaar was had hij op de wand achter het bed in het tuinhuisje, dat omgebouwd was tot zijn residentie, al meer dan tweehonderd veroveringen afgeturfd. Zijn vader financierde zijn grillen en vroeg zelden waar hij het geld voor gebruikte. Alleen een auto behoorde niet tot de mogelijkheden. Daarvoor was zijn zicht te zeer verwoest.
‘Albert, ik heb met Harmsen van de experimentele chirurgie gesproken. Er zijn nieuwe ontwikkelingen op het gebied van de oogheelkunde.’
‘Kan je me het zout even geven?’ antwoordde Albert.
‘Albert, luister nou. Dit is echt interessant,’ vervolgde zijn vader terwijl hij het zout aangaf.
‘Luister, ik hoef jullie proefkonijn niet te zijn. Bij de vorige ingreep heb ik mijn oog helemaal verloren. Laat me nu maar lekker eten.’
‘Hiermee zou je kunnen beginnen met autorijden.’
Even stopte het malen van de kaken en met volle mond zei Albert:
‘Autorijden zei je? Vertel me meer, maar weet wel dat je aanstuurt op een Porsche.’
‘Het is nog experimenteel, maar in China boeken ze er al goede resultaten mee. China gaat wat makkelijker om met het uitvoeren van proeven op mensen.’
‘To the point pa!’
‘Goed. Ze hebben een oog ontwikkeld dat elektrische impulsen omzet naar beeld.’
‘En dan gaan ze zeker allemaal draden leggen in mijn hoofd!’
‘Nee Albert. Het is vrijwel draadloos. Het oog is een zender en er wordt een kleine ontvanger in de hersenen geplaatst.’
Vader en zoon spraken sinds lange tijd weer serieus met elkaar. De gesprekken werden voortgezet met experimenteel chirurg Harmsen, die een kans zag om zichzelf voorgoed op de kaart te zetten.
‘De operatie is geslaagd,’ hoorde Albert in de uitslaapkamer.
Hij was nog versuft, maar dat was hem bijgebleven. Hij moest leren kijken. De vlekken die hij in het begin zag, moest hij afstemmen met het zicht van zijn andere oog, maar na verloop van tijd zag hij steeds scherper. De auto kwam er. Binnen twee jaar. Een Porsche. Daarmee breidde de turflijst achter zijn bed zich gestaag uit.
Bij het schoonmaken van zijn oog had hij een andere mogelijkheid ontdekt. In het zwembad bij de dameskleedhokjes zat hij in zijn zwembroek, met gesloten oog en één lege oogkas te genieten van wat hij zag. Een handdoek verborg zijn erectie. Die verslapte slechts wanneer hij eraan dacht dat zijn oog zou vallen en over de grond zou rollen.
Geef een reactie