Niet te verwoorden.

Twee dagen logeren bij opa en oma. Hij heeft er zin in.
“Hee papa, knuffel gaat mee en we gaan ook nog auto’s kijken.”
Hij stopt niet met praten. Ondertussen wordt hij in de aangepaste autostoel gezet. Zijn lijf en armen zwaaien door het plezier alle kanten op.
Het portier klapt dicht. Alles is gereed voor de reis. Zijn hoofd verkrampt, het praten stopt. Plots zie ik zijn vingers langs de deurlijst doorsteken. Pas bij het openen begint hij onbedaarlijk te huilen.
“Ik wil naar bed. Ik ben zo moe!”, praathuilt hij.
“Waar doet het zeer?”
“Ik was eigenlijk de hele tijd al moe!”
Gelukkig mankeert er niets aan zijn vingers. Woorden geven aan zijn gevoel lukt hem helaas niet.

‘Bijsluiter’ Bijna non-fictie