“Kijk daar komt het pontje!”
De regen valt met bakken en de wind waait stevig. Het bootje blijft verbazingwekkend stabiel op het water liggen.
“Papa! Ik heb gezeild!”, roept hij nog voor hij van boord is. De rolstoel wordt op de steiger getild.
“Ik zeil al heel lang, maar zelfs ik vond het heftig. Zo schuin! Maar voor hem kon het niet schuin genoeg.”, zegt zijn juf.
We zagen behoorlijk op tegen dit schoolkamp van twee dagen. Varen alleen al en dan die storm erbij. Overnachten op een eilandje. Gelukkig ging het goed.
Om op te warmen duiken we het café aan de overkant in.
“Help, help ik val!”, schreeuwt hij als ik de rolstoel voorzichtig over de drempel duw.
Drempelvrees.
Tags:
Reacties
Eén reactie op “Drempelvrees.”
-
Jonge mensjes zijn bijzondere wezens. Watjes bij de kleinste dingen en onverstoorbaar als het echt eng wordt.
Geef een reactie