Vriendendienst

Uitgeverij Letterrijn schreef de verhalenwedstrijd ‘Insomnia’ uit. ‘Schrijf een verhaal in de traditie van Edgar Allen Poe.’ Een moeilijk thema. Onderstaand verhaal haalde de bundel niet.

La famille est une Cour de justice qui ne chôme ni nuit ni jour.
M. De Chazal

Vriendendienst.

Terwijl ik met mijn hoofd boven de toiletpot hang besluit ik dat ik nooit meer met mijn vriendinnen uit zal gaan. Dat is niet de eerste keer. Telkens als ik met hen uit geweest ben, eindig ik hier misselijk van de drank en met gaten in mijn geheugen.
Een golf braaksel baant zich een weg vanuit mijn maag, via mijn slokdarm, naar mijn mond om in spetterend geweld stuk te slaan op het witte porselein. Druppels vliegen rond en brandende etensresten blijven hangen in mijn neus. Ik haal mijn neus op en spuug het zuur uit. Als ik op wil staan voel ik een volgende golf aankomen. Snel zak ik weer naar beneden, op mijn knieën.
Biefstuk en verschillende groentesoorten wervelen in slechtgekauwde brokken door het water dat vermengd is met veel te veel wijn. Rode wijn.

‘Een oude vrijster, dat ben jij.’
‘Vrijster? Heeft ze sowieso wel eens een man aangeraakt?’
‘Ja, inderdaad. Heb je wel eens zo’n warm kloppend lid vastgegrepen?’
‘Met je mond.’
Mijn vriendinnen barsten in een luid gelach uit. Ik lach opgewekt mee, maar weet een antwoord te vermijden.
‘We gaan een keer een gigolo voor haar regelen. Waar val je op?’
‘Val je wel op mannen, anders regelen we een lekkere meid voor je!’
Weer een gezamenlijke lachsalvo, nu antwoord ik wel.
‘Geef mij maar een man, hoor. Dat weten jullie best. Een man met donkerblond haar, een stoppelbaardje en een lekker kontje. Mooi gespierd ook, geen zwaar fitnesstype, maar meer als een zwemmer. En ouder dan ik ben.’
‘En een grote lul zeker.’
Als we dronken worden, rollen de vulgariteiten steeds makkelijker over de tafel.
‘Ja, ja, zo’n grote als de vibrator die we je twee jaar geleden hebben gegeven. Gebruik je die nog wel eens?’
Ik voel hoe het bloed naar mijn hoofd stroomt. In het halfdonker en met zoveel drank op zullen ze het niet zien. De gezichten om me heen glimmen van het zweet, een aantal van mijn vriendinnen kijkt wat onvast uit hun ogen.
‘Nee,’ zeg ik, ‘die ligt ergens te verstoffen op zolder.’
‘Ooh, je bloost. Zien jullie. Ze bloost! Je liegt, ik zie het wel. Dat geeft niet hoor.’
‘Ik heb er ook één, die gebruik ik als mijn vriend er niet is. Alleen dat gezoem is zo hinderlijk.’
Het gezoem herken ik en het vervelende gekronkel van het rubberen uiteinde bedenk ik erbij. Ik vond het een onding. Het lag al snel in een krant verpakt bij het vuil. Dat ik hem vrijwel meteen heb weggegooid durf ik niet te zeggen.
‘Die gigolo vind ik wel een mooi plan. Jij bent de enige zonder vent.’
‘Hoeveel kost zoiets eigenlijk?’
‘Met onze salarissen kunnen we dat samen best voor elkaar krijgen. We zijn met zijn zessen en Ellen moet nu echt eens aan de man.’
‘Ja, laten we het gewoon doen.’
Ik voel me opgelaten.
‘Kom op meiden. Ik kan wel voor mezelf zorgen. Dan heb ik liever een middagje Beauty Farm. Kunnen we ook nog samen gaan.’
‘O ja, een Beauty Farm. Dat is ook leuk! Wanneer gaan we?’
Het onderwerp lijkt soepel verlegd te zijn, maar toch is er altijd nog iemand die een steek onder water geeft.
‘Maar die gigolo kan altijd nog.’
Ik ril bij de knipoog die Marja mij geeft. Marja is van al mijn vriendinnen de beste. Ik ken haar door en door en zij mij. Een leven zonder haar is voor mij onvoorstelbaar. Daarom kan ik veel van haar en haar flauwe grappen hebben.
‘Marja, ik weet dat het idee voor die vibrator ook bij jou vandaan kwam. Dit keer laat je het hoor.’
‘Wie weet,’ antwoordt ze.

De misselijkheid trekt eindelijk weg. Voorzichtig sta ik op en breng mijn hoofd meteen naar de kraan. Eerst spoel ik mijn mond en daarna slik ik in kleine hoeveelheden voorzichtig wat water door. Ik draai me om, klap de toiletbril naar beneden en veeg met grote proppen wc-papier het oppervlak schoon. Vervolgens trek ik mijn broek en slip naar beneden, ga zitten en plas boven op mijn eigen kots. Bij het doortrekken spoelt niet alles weg. Ik walg van mezelf, maar heb de energie niet om nu al schoon te maken. Als de werkster maandag komt om dit veel te grote huis aan kant te krijgen, zal ik het opgeruimd hebben. Heel even schaam ik me.
Met mijn broek half opgetrokken ga ik naar de slaapkamer, daar kleed ik me uit. Het valt me op dat de deur van de logeerkamer gesloten is, dat is niet mijn gewoonte. Waarschijnlijk heeft de tocht hem dichtgeslagen. Het kost me moeite om de afgelopen dag te reconstrueren. Vooral de chronologie ben ik kwijt. Ik heb het lang geleden ook meegemaakt, toen waren er gigantische gaten in mijn geheugen geslagen. Dat was na het overlijden van mijn broertje en een veel te grote hoeveelheid drank. Het duurde een week voordat ik mijn geschiedenis weer op de juiste plek en in de juiste volgorde in mijn geheugen had. Mijn therapeut en ik zijn het erover eens dat het de laatste paar jaar goed met me gaat. Ik laat mijn schoenen en kleding liggen op de grond, schuif naakt onder het dekbed en val vrijwel direct in slaap.

Het is licht als ik wakker word. Van beneden hoor ik het geluid van voetstappen. Mijn hoofd doet zeer, ik voel me erg duf. Een pan rammelt op het fornuis. Water stroomt door de keukenkraan. De straal klatert in de metalen wasbak. Zo stil mogelijk verlaat ik het bed. Uit de kast pak ik een shirt en een joggingbroek. De derde tree van boven kraakt, die sla ik over. Het zijn vreemde geluiden, die me toch geen angst aanjagen. De deur naar de woonkamer open ik met ingehouden adem. Het rumoer uit de open keuken gaat onverminderd door. Ik kijk om de hoek van het muurtje dat de woonkamer van de keuken scheidt. Hij ziet me.
‘Hallo Ellen. Zin in een eitje? Je zal het wel nodig hebben, daarom ga ik je eens extra verwennen. Hoe was het gisteren? Bijzondere vriendinnen heb jij toch. Niet te dronken geworden?’
Het zijn veel woorden achter elkaar. Hij doet me denken aan de knipoog van Marja, ik had het kunnen verwachten. Mijn vriendinnen zijn de liefste mensen op aarde, maar ook de meest onbetrouwbare. Hij staat er in een boxershort en T-shirt, met een keukenschort voor, waarop het lichaam van een vrouw in bikini is afgebeeld. Donkerblond haar, gespierd zoals zwemmers, een duidelijk lekker kontje en zelfs het stoppelbaardje hebben ze doorgegeven. Naar mijn smaak is hij iets teveel aan de oude kant. Maar toch, ze hebben voor hem betaald, dus waarom zou ik deze vette vis laten glippen. In tegenstelling tot wat de meeste van mijn vriendinnen denken, ontvang ik wel vaker mannen in mijn huis. In mijn bed zelfs. Marja heeft hem vast mijn voordeursleutel gegeven.
‘Ja hoor,’ speel ik het spel mee, ‘een gebakken graag. Met ham.’
Hij lacht naar me.
‘Een gebakken ei met ham, voor mevrouw.’
‘En neem zelf ook wat.’
‘Vanzelfsprekend, schoonheid. Je weet waar eieren goed voor zijn.’
‘Nou, dat mag je me straks laten zien meneertje.’
‘Jij weet wel hoe je spanning af moet reageren zeg, maar ik weet niet of dat zo slim is.’
‘Waarom niet?’
‘Straks horen ze ons nog. Nee hoor, het is nog niet het juiste moment. Dat vind jij toch ook? Je moet eerst nog bijkomen van gisteren. Laten we lekker eten.’
Het windt me eerlijk gezegd wel op. De suggestie van seks met veel lawaai. Ik vraag me af of de buren daar last van zullen hebben. Ze zijn oud en redelijk hardhorend. Vanaf de eettafel heb ik goed zicht op zijn rug, zijn shirt kruipt iets omhoog. Hij heeft kuiltjes vlak boven zijn billen. Ik stel me voor hoe ik daar met mijn vinger langs glij, met mijn nagels door de plukjes haar die ik uit zijn broek zie pieken.
‘Maar vertel, hoe was het gisteren? Ik moest er wel aan denken hoor.’
‘Wat wil je ervan weten? Wat moet je ervan weten?’
‘Als je er nu niets over wilt vertellen, dan hoeft het niet. Dat snap ik wel. Natuurlijk heeft het zijn sporen achtergelaten. Fijn dat jullie er als vriendinnen samen nog op uit trekken, ik en mijn vrienden zouden meteen naar huis zijn gegaan. Voor jouw wetenschap, ik heb heerlijk alleen geslapen.’
Nu weet ik weer wat me tegenstaat in een relatie. Het gekeuvel over niets, de drang om onder het mom van liefde elkaar uit te horen. Ik ben gesteld op het leven dat ik leid, zonder dat ik daar verantwoording over af hoef te leggen.
‘Hier is uw ei, schone dame.’
Ik merk dat zijn woorden me tegen beginnen te staan. De lust die ik net nog had om hem mee naar boven te nemen slaat om in afkeer. Het voelt niet echt. Niet warm, zou zelfs Marja zeggen.
Hij zet ook voor zichzelf een bord neer. Drie eieren met ham en kaas, terwijl ik er slechts twee heb gekregen. Zo zijn mannen. Hij smakt. Ik houd niet van smakken.
‘Wat is er Ellen?’
‘Niets hoor.’
Ik wacht op het juiste moment om hem te bedanken voor zijn diensten, dat is lastiger dan ik had gedacht. Mijn vriendinnen hebben hem al betaald, dus is er geen enkele reden om hem met een schuldgevoel de deur te wijzen. Dat we niet in bed belanden is misschien een aantasting van zijn beroepseer, maar daar zal hij wel overheen komen. Zouden ze ook nog om een grote lul gevraagd hebben? Ik schrik van mijn eigen gedachten.
‘Volgens mij is er wel wat. Je eet niet eens. Als je er over wilt praten luister ik graag hoor.’
‘Nee, nee, het is niets. Na het eten moest je maar gaan.’
‘Zie je wel! Wat is er mis met je?’ antwoordt hij.
Met zijn donkere ogen kijkt hij me aan. Het duurt me iets te lang. Dan staat hij op.
‘Laat me je vasthouden. Gewoon zonder woorden er voor elkaar zijn.’
‘Dat wil ik niet. Blijf van me af!’
‘Kom op Ellen, waarom mag ik je niet even vastpakken?’
‘Je blijft met je tengels van me af,’ zeg ik agressiever dan ik verwacht had.
‘Ik knijp je niet fijn.’
‘Denk niet dat je mij aan kan raken, omdat je dat vaker hebt gedaan. Blijf uit mijn buurt!’
‘Maar Ellen, ik weet dat je het nodig hebt. Je gaat nu toch beginnen over de andere vrouwen?’
Het blijven noemen van mijn naam geeft me een onaangenaam gevoel. Ondanks mijn waarschuwingen stapt hij op mij af.
‘Wegwezen jij, ga mijn huis uit. Het was een mooi cadeau, maar nu moet je gaan. Ga weg hoor je me!’
‘Ik ga niet zomaar weg. Je mag bijvoorbeeld best een reden geven. Praat met me. Wat je begint moet je ook afmaken. En het is er nu misschien niet het juiste moment voor, maar jij hebt ook je ervaring met mannen. Mij houd je niet voor de gek. Ik laat me nu niet zomaar wegjagen! Je doet me wat, dat merk je toch?’
‘Rot op, hoor je me!’
‘Word nu eens rustig mens. Ik ga je niet vermoorden. Wat is er met je? Zo ben je toch niet werkelijk?’
Zijn toon verandert, het zachte is vervangen door hoekige woorden met een kille onderstroom. Hij is duidelijk niet van plan zijn toenaderingspogingen te staken en ik ben niet van plan het onderspit te delven.
‘Ik waarschuw je nog één keer. Trek je kleren aan en verdwijn uit mijn huis.’
‘Maar Ellen, hou je …’
Weer mijn naam. Ik gris de vork van de tafel en haal ongecontroleerd, maar met alle kracht uit. De tanden boren zich een weg in zijn oogbol. Met een schreeuw buigt hij voorover. Verbijsterd kijk ik hem aan, met het eetgerei nog stevig in mijn hand. Plotseling komt hij overeind en stort zich bovenop mij.
‘Ellen, kom bij je verstand!’
Ik hak met de vork in op alle plekken die ik maar kan raken. Zijn weerstand verslapt. Zijn ademhaling is eerst zwaar, maar daarna zacht en kort, tot het stokt. Het lukt me om onder zijn lijf uit te komen. Mijn shirt is besmeurd met bloed. Dit was de bedoeling niet. Dit wilden mijn vriendinnen niet. Zelfverdediging was het.
Zelfverdediging, houd ik mezelf nog een keer voor.
Verdwaasd sta ik op en staar voor me uit. Mijn hoofd bonkt van de spanning en van de kater. De vork glijdt uit mijn hand en valt op het levenloze lichaam.
Achter me hoor ik de deur opengaan.
‘Mama, wat is dat voor een lawaai? Hoe was het trouwens op de begrafenis van Marja?’
Voordat ze begint te krijsen kijk ik in de spiegeling van het raam. In één nacht ben ik jaren ouder geworden.