De overname

Ben zo terug staat er op het papiertje dat scheef aan de binnenkant van de ruit geplakt is. Zowel het papiertje als het plakband is vergeeld en als ik door het glas kijk zie ik een oude man scharrelen achter de toonbank.
De sneeuw waait aangejaagd door een harde wind hinderlijk tegen mijn gezicht. De kou kruipt door mijn kleren. Door de weersomstandigheden heeft geen mens zich op straat gewaagd.
Bij het binnengaan had ik gekraak verwacht, maar de deur gaat met een redelijk gemak open, de vochtige geur van een brandende gaskachel vermengd met de geur van lang liggend stof slaat in mijn gezicht. De ouderwetse winkelbel rinkelt één keer en valt dan van zijn veer naar beneden recht op mijn hoofd.
‘Auw! Goddondersnogaantoe!’
Ik grijp naar mijn hoofd en voel dat zich al een bult aan het vormen is. Eigenlijk zou ik de man aan moeten klagen, maar ik heb hem nodig. Ik wil dit pand. Dit pand op deze plek aan het eind van de winkelstraat, juist nu. In deze stad heb ik nog geen winkelruimte in mijn bezit. De sneeuwstorm heeft mij niet weerhouden om op weg te gaan. Ik heb voor hetere vuren gestaan.
‘Ja, ja,’ zegt de man en zwijgt.
Hij kijkt me vriendelijk aan. Ik loop naar de toonbank, daarachter zie ik kasten vol snoepgoed en drop. Het kan niet anders dan dat deze man forse verliezen lijdt, dat zal in mijn voordeel zijn. Meestal kies ik de frontale aanval, maar hij is me voor.
‘Zoet of zuur?’
Verdwaasd kijk ik hem aan. Is hij gek? Een seniele oude vent? Dat zou zeker in mijn voordeel zijn.
‘U lijkt me een zuur type. Hier neem deze maar.’
Hij graait in een pot en houdt me een zuurtje voor. Zijn glimlach is zacht, maar zijn uitgestoken hand en de manier waarop hij staat maakt dat ik het niet durf af te slaan. Op het moment dat de zoete buitenlaag in mijn mond door het zuur verdongen wordt, gaat mijn telefoon.
‘We hebben een probleem,’ hoor ik nog voordat ik mijn naam genoemd heb. De beller ratelt door:
‘Er is een onderzoek gestart naar intimidatie, witwassen en afpersing. Jij bent in beeld hiervoor. Neem zo snel mogelijk contact op met je advocaat. Het zal er hard aan toegaan. Ik hoop alleen dat ze het sterfgeval nog niet in het onderzoek hebben meegenomen.’
Terwijl ik de monoloog aanhoor blijft de man mij onafgebroken vriendelijk aankijken. Het ergert me. Het mes zit in mijn rechterjaszak, maar met rechts heb ik mijn telefoon ook vast. Ik slik het zuurtje door, de verbinding valt weg.
‘Je zou het kunnen doen,’ zegt hij.
‘Wat?’
‘Het mes.’
‘Welk mes?’
‘Ja, ja,’ zegt hij, ‘nog maar een zuurtje.’
Ik herken mezelf amper in de handelingen die ik verricht. Het mes laat ik op zijn plek en weer neem ik het etenswaar aan. Ditmaal trekt mijn mond meteen samen van een golf aan zuur. Met moeite slik ik het opkomende speeksel weg.
De man bukt en pakt een krant, die hij met een kleine boog voor me op het hout gooit.
Slachtoffer bij brand in snoepwinkel, staat er boven een artikel. Ik herken de winkel. Het was de eerste zaak waar ik mijn zinnen op had gezet, maar de eigenaar weigerde te verkopen. Ik dacht dat een brandende lap stof door zijn brievenbus hem wel op andere gedachten zou brengen. Later werkte dat bij anderen wel, soms moest ik nog wat meer aansporende tactieken gebruiken. Wist ik veel dat de winkel maar één in- en uitgang had. Bovendien was de man zelf ook niet brandschoon. Hij had zijn weegschaal gemanipuleerd en was altijd net door zijn centen heen, zodat de prijzen op stuivers naar boven afgerond moesten worden.
Vanachter de toonbank zie ik de glimlach van de man groter worden, tot ik vooral een rij ontblote tanden zie. Het vlees van zijn lippen trekt letterlijk weg, zijn gezicht is bekleed met verbrand huid.
‘Ja, ja en nu het zoet.’
Hij houdt me een roomboterbabbelaar voor. Ik kan hem niet weigeren, ik word geleid door duistere krachten. De man opent de klep in de toonbank.
‘Kom verder.’
We wisselen van plek.
‘Veel plezier de komende tijd. Je zult er heus aan wennen.’
Hij trekt een jas aan, doet een das om en loopt naar de deur.
‘Laat het briefje maar hangen. Er komt vanzelf iemand die nog een schuld bij jou heeft uitstaan.’