Bijna non-fictie

in de dagen dat we afscheid namen
en jij woorden sprak waarvan ik dacht
dat ook niet onverwacht voor jou
de laatste reis werd ingezet

in de dagen dat we afscheid namen
en in jouw lachen ik je leven zag
maar mijn armen al gestrekt hield
om vast te houden om uit te zwaaien

in de dagen dat we afscheid namen
temidden van slangen holle draden
die hun inhoud spuwden in je lijf
onder veel te veel alarmen

in de dagen dat we afscheid namen
jij zo jong een zoon en ik ouder
en ouder bij iedere slag van de pomp
die jou lang genoeg op adem hielp

in de dagen dat we afscheid namen
die nu al maanden lang vergleden zijn
en we niet bedenken konden hoe
gewoon je bent gebleven

het is niet de zorg
de schone luier voedingspomp
het troosten als de wereld weer
begrijpelijk ongrijpbaar lijkt

het is niet de rolstoel
waar jij in zit weer moeten duwen
fout geplaatste auto’s die
ons over nieuwe drempels dwingen

niet je onvermogen
waarin we samen woorden zoekend
naar begrip en niet jouw broosheid
die me soms ook angst inboezemt

het is niet het missen
van een afspraak met mijn vrienden
want te moe en niemand anders
die zomaar op jou letten kan

het is niet de mantel
die ik zorgzaam om jou sla
maar het leven dat jij geeft
met elke dag die bij zal blijven

je hebt je zijden leven
zo vaak uitgelegd gekregen
de naden losgetornd
draden losgetrokken
die je stuk voor stuk hebt
vastgezet aan de wensen
die ik over jou uit mocht spreken

terwijl je nooit je hoofd laat hangen
vergaat een draad of lijkt voor even
mee te geven houvast
denk ik hou vast en haal
ons hopen toch niet open
aan die ene draad alleen
zal deze niet de laatste blijken

je bent al zo vaak bijna doodgegaan
maar kwam nooit aan sterven toe
in elk moment van ademnood of pijn
wenste ik je naar het leven terug
gunde jou ook het op te geven
je wist gelukkig hier te blijven
terwijl het zwaard al opgeheven lijkt
de punt al prikt al kietelt de snede al
op scherp staat om onvoorzien toch
nog toe te slaan en ik mezelf maar
voorhoud dat voor iedereen zijn eigen
laatste slag ook net zo wacht
want bijna niemand weet uiteindelijk
waar wanneer en hoe precies

ik leef op koffie en op zorgen
en op kleine kruimels hoop
soms zo zoet en soms bedorven
soms zo levend soms al dood

ik leef op steeds de dag van morgen
ga voor angsten op de loop
vandaag wordt hier nog niet gestorven
al zijn mijn schoenen zwaar van lood

ik houd voor jou nog steeds verborgen
mijn hoofd en hart zwaar in de knoop
twintig jaar zojuist verworven
lig jij hier en houd je groot

ik leef op koffie en op zorgen
ga voor angsten op de loop
twintig jaar zojuist verworven
alsjeblieft ga nog niet …