Voor het volk.

Een militair op een podium die op zijn trompet met een serieus gezicht de Can Can speelt. We leven in een bijzonder land.
In het publiek staat een generaal. Hij ziet geen aanleiding om in te grijpen.
Bij de herhaling van het couplet zingt het voltallige publiek een zelfverzonnen tekst met de melodie mee. Vrouwen in de leeftijd tussen de dertig jaar en begin veertig zingen van alle aanwezigen het meest enthousiast.
Als de laatste tonen zijn uitgespeeld volgt een daverend applaus en een luid gejoel.
De soldaat glundert. Terecht. Alleen hijzelf heeft de missertjes opgemerkt. De anderen vonden het foutloos. De trompet wordt opgeborgen.
Snel vormt zich een rij. De soldaat is mijn zoon van elf. Het is carnaval.