vandaag ben ik begonnen aan de weg
die mijn zoon bedacht heeft
achtduizend kilometer door de zee
onder water door de zee
naar Amerika
zijn hoofd werkt anders dan het mijne
zijn lijf loopt niet en zal nooit lopen
hij dwaalt met zijn gedachten
door mijn wereld heen
waar wij elkaar zacht raken
hij kijkt naar morgen net als gister
en is daar heel tevreden mee
terwijl ik gister zie
en nog net niet zucht om morgen
maar wel voor het jaar daarna
ik sleep met emmers
en stort ze uit bij eb
ik sleep met emmers en ik stort
hij lacht en ik vergeet heel even
dat het zand waar ik het haal
bij vloed weer terug zal keren
Geef een reactie