Het missen dat ik mis

Vanaf de tafel is je moeder
klikkend, schuivend in de weer.
Nauwelijks hoorbaar zacht geruis
vanuit verstilde blik, bevroren lijf.

Het gedempte licht dat danst
op het ritme van de foto’s.
Gespiegeld in de glazen van
mijn liefste, kijk ik mee en sta
opeens weer volop in die tijd.

Ik zit en zie. Ik hoor het zuchten
vanaf die plek, waar onze dochter
tot één verhaal weer aan elkaar
geklikt wordt. Alle beelden zijn
de keuzes van je moeder in haar
haast de dag te halen waarop
jij volwassen bent.

Zo reis ik langzaam door het vage
venster, van een afstand, voorbij
jouw geboorte, langs je moeder.
In gedachten naar mijn jaren
die jij achter je zult laten,

ontmoet ik daar mezelf als jongen
en zoek mijn eigen vader. Hij
is pas gestorven, al begraven.
Terwijl ik nu jouw jeugd al mis,

geldt voor hem het missen dat ik mis.